Yılmaz Odabaşı Sözleri

Gitti kanatları yüreğimdeydi kalan elimde minyatür bir kuş şimdi. Yitirdim o aşkın kimliğini hükümsüzdür.”

Yalnızlığımda seni büyüttükçe kalabalıklaşacağım Sen kendi kalabalığında hep yalnız olacaksın.”

Bir insana ya benimle olur musun? denir ya da benimle ölür müsün? İşte iki noktacık değiştirir anlamı.”

Herkes arar pembesini. Oysa kendinden ötesi yoktur kimse sevmez yalnızlıkta gölgesini.”

Ben seni hep ayrılıkla anmışım titreyen ellerimle günlerin buğusuna adını. Hep adını yazmışım.”

Herkes kırılamaz ipince bir dal olmak gerekir kırılmak için ama dünya kütüklerin.”

Hayat hattında acemi tayfalardık. Ne avunduk sevinç müsveddeleriyle aşktan ikmale kaldık.”

Öyle bir serüven ki hayat Karanlıkta Polyanna’lar ışıklarda palyaçolar dolaşır.”

Hep bir çağlayan gibi senin sevdana aktım sen ise sularını kaçıran bir nehir gibi uzaktın.”

Herkes bilir gitmesini. Bir zaman öğrenirsin gideni sırtından öpmesini.”

Gittiğin yer bir yağmur damlası kadar yakın gittiğin yer bir uçurum kadar uzak.”

Seni bana uzak kılan bu ıssız ve derin uçurumlar. Uçurumlar utansın!”

Ve ben gittim yüreğimde kan gülleri Siz de o aşkın teninde dinamit sayın beni!”

Böyle geçip giderken uzun zamanlar Kimleri unuttuk kimler kalanlar?”