Odamın duvarları nergis kokar, yüreğimde hasretin. Yine bir sabah güneşin koynunda beklerim seni, belki gelirsin.”
Yumuşak topraktan ılgıt ılgıt esen nergis kokusu, sıcağa, taşlara, otlara, ağaçlara, insanlara, böceklere, kuşlara siner. Yaşar Kemal”
Senin bahçen akasya kokar. Sesindeki kuşlar söylemediğin şiirlere akar. Gül ile nergis, Akasya ile çınar. Ahmet Ada”
Gül; efendimizin yadigarı, nergis; hüsnüne mağrur olanların timsali, karanfil; Osmanlı zevkinin hatırası. Mustafa Kutlu”
Bir demet nergis al kendine. Ne olur böyle yapma. Kendine kıyma. Telef olup gideceksin yoksa. Nazan Bekiroğlu”
İçimde uzayan her yol, çıkar gider dosta doğru. Menekşe, nergis, ıtır, gül… Kokar gider dosta doğru. Abdurrahim Karakoç”
Keşke bir demet nergis çiçeği ile mutlu olmayı bekleyen bir kadın yerine bir demet nergis çiçeği olsaydım.”
Sen benim sokağının en güzel köşesi, akasya kokulu caddesi, balkonumda yetişen nergis çiçeğim, hayatsalımsın.”
