*
Dilim “kal” demeyi bilirdi, sende kalabilecek “yüreği” görseydi.”
Beklemek, kaybetmenin yarısıymış. Ben her şeyimi beklerken kaybettim.”
Kaybetme cesareti olmayanın, gerçeği söyleme kapasitesi yoktur!”
Unutsun beni demişsin, bu bana imkânsız geliyor.”
Nasıl bir kazanç bu? Yüreğimden verirken, canımdan oluyorum!”
Eğer bir gün aşkın ölürse onu doğduğu yere göm kalbine.”
Ama nereden bileceksin içimdeki Tanrının sen olduğunu.”
Yalvarmak yerine, kaybetmeyi tercih ederim!”
El ayak buz kesmiş, yürek cehennem. Ahmed Arif”
