Gothic Sözler

Senli cümlelerin sonunu getiremiyorum. İçinde olduğun her gülümseme, virgül olsun. Kimse noktalamasın seni. Sesini duymak için nefes almadan koşuyorum ve çaresizim. İsminin baş harfi gibi, dört yönü olan bir yoldayım.”

Kırmızı kırmızı damlalar yere dökülür onlar benim kanım, ben değil onlar acı çeker yere düşerken ben acı çekerim siz ***** insanlar bana bakarken çünkü size acırım bana küçümser gibi bakıp karşımda dikilirken.”

Bir kaç damla gözyaşı akar gözümden ama ne yapabilirim ki benimde ruhum kayıp hayatın içinde kalbim kırık param parça bir halde ama karanlığın şartı budur mutlu olmalıyım belki de.”

Karanlık şart koşmuş yalnızlığı bana, aynama baktım yine kimse yok. Bir kız var sadece ve birkaç su damlası. Dökülür yere kırmızı kan soğukta kimin umurunda? ”

Düşünür, yeniden düşünen ve şimdiye kadar üzerinde düşünülmüş şeylerin asla yeterince düşünülmemiş olduğu kanısına varan kimsedir.”

Karanlık bir oda her yer kapkara burada, işte hayat budur herkesi beklerim buraya ama beni yalnız bırakın kendinizde yalnız kalın ancak bu şartla.”

Sevdiklerim saçımın telleri gibiler. Kimi hissettirmiyor gidişini kimi acı veriyor koparken benden. Kalanlarıysa başımda taşıyorum her daim.”

Kendime zarar verdim acı duymadım. 2 karar verdim ama başaramadım. Birisi ölmekti bocaladım olmadı. Birisi yaşamaktı yaşayamadım.”

Şu anda çekilmez bir haldeyim. Yorgunum, uykusuz, hüzünlüyüm. Sanki bir şey beni engelliyor ve özgürleşemiyorum. Franz Kafka”

Çocuk değilim artık, büyüdüm. Biraz yorgun, biraz kırgınım yine de. Yeter artık! Giden yolunu, kalan yerini bilsin sadece. Sunay Akın”

Hiç bir şey istemem bir parça gülebilmek için ağlamak daha güzeldir rahatlar insan ne de olsa öyleyse gel sende bu karanlık ortama.”

Zannetmeyin gücüm bitti yorgunum! Zannetmeyin suskunum; zannetmeyin artık yokum; fırtınalar öncesi hep böyle durgunum!”

Aslında söylediklerimden çok sakladıklarımda gizliyim. Siz en iyisi beni anlamak için konuştuklarımdan çok sustuklarımı dinleyin.”

Sürekli karamsar düşünen birisi için kabus görmek artık günlük hayatın bir parçası haline gelir. Ozan Deniz Sarıtop”